Netwerk van talentontwikkeling

Ziekenbezoek

nummertienHet klinkt heel eenvoudig, iemand is ziek en de ander komt even op bezoek. Voor de patiënt een aangename onderbreking van de saaie dag. Voor de bezoeker omdat deze het gevoel krijgt iets goed te hebben gedaan. Echter zo simpel is het in de praktijk niet, zo heb ik ook onlangs mogen ervaren. Waarom is dat?

Als patiënt sta je buiten het normale leven, letterlijk op een zijlijn. Je leven speelt zich af in een kleine omgeving (meestal thuis), waar de patiënt de hele dag zich alleen moet zien te vermaken. Uiteraard is de patiënt niet voor niets patiënt, dat betekent dat deze herstellende is en voldoende rust in acht moet nemen. Echter buiten die rusttijden is enige afleiding voor de patiënt prettig. Het langskomen van de postbode is een belangrijk “ik zie er naar uit moment” geworden. Maar ja, wie stuurt er tegenwoordig nog een kaart. Dus de kans dat de postbode voorbij gaat zonder iets in je brievenbus te doen is behoorlijk groot. En de teleurstelling navenant.

Er zijn mensen die de patiënt beloven, ik kom snel eens kijken hoe het met je is. Dat is leuk voor de patiënt. En deze verheugt zich daar dan ook op. Dit lukt beter naarmate de relatie tussen bezoeker en patiënt hechter is, bijvoorbeeld bij een familielid. Maar hoe anders gaat dit als de relatie van een ander aard is. De patiënt weet dat de bezoeker zijn bezoek in zijn drukke normale leven moet inplannen. En daar ligt misschien wel het probleem. De bezoeker staat namelijk wel volop in het leven. Moet aan allerlei verplichtingen voldoen. Zonder het bezoekje is de agenda al heel vol. Hij moet dit en dat (daar heb ik ook een mening over, maar dat past niet in dit verhaal), rennen en vliegen en voordat hij het weet is de dag weer voorbij. Weer geen tijd gehad om even langs te gaan.

Het is misschien ook wel eng voor de bezoeker. Wat kan hij verwachten van de patiënt, hoe is deze eraan toe, is het niet te vermoeiend? Allemaal vragen. Vaak speelt er ook nog zoiets als “ik kan niet tegen zieke mensen” op de achtergrond mee. Maar wat is ziek? Wil je antwoord op deze vragen, ga gewoon. Plan het in! Je doet de patiënt er een groot plezier mee. En je zult zelf ook ervaren dat het fijn is dat je bent geweest.

Ik ben er van overtuigd dat een ziekenbezoek bijdraagt aan het herstel en de latere re-integratie van de patiënt. Hoewel de patiënt weet dat het niet aan hem ligt dat het (beloofde) bezoek niet komt, knaagt het toch. En als zieke heb je teveel tijd hierover na te denken. Het zelfvertrouwen staat onder druk. Als de patiënt weer gaat werken, is hij eerst vooral bezig om te onderzoeken waar hij staat in de sociale verhoudingen? Wat vinden mijn collega’s van me? Kan ik ze echt vertrouwen? Hoe voel ik me hier? Hoe gemakkelijk is het dit te voorkomen door een beetje aandacht.

Het is heel gemakkelijk om dit “probleem” op te lossen. Voor de bezoeker zou ik zeggen. Beloof niets, plan gewoon een bezoek. Tegen de patiënt zeg ik: “Wees zelf ook wat actiever en zeg dat je het leuk vindt dat iemand op bezoek komt. “

Mijn goede voornemen is dan ook om, zodra mijn situatie het toelaat, meer aandacht te besteden aan de zieke mensen in mijn omgeving? Doe jij mee?