Netwerk van talentontwikkeling

Vitaliteit in actie

nummertienZomaar een dag… Je wilt van alles, in actie komen. Je weet alleen niet hoe te beginnen. Wat is realistisch, wat kan wel en wat niet. Je wilt aan de ene kant geen risico lopen om teleurgesteld te worden, aan de andere kant wil je er wel alles uit halen. Wanneer doe je het juiste, in tijd en inhoud. Zomaar een paar vragen die zomaar op een dag dat je in actie wilt komen opborrelen. Gevolg: er gebeurt niets. En dat is zeker niet wat je wilt. 

Dat overkwam mij onlangs. Uiteraard zeer tegen mijn zin. De vraag was dan ook, hoe ik dit doorbreken kon. Want ik verwacht van mezelf als loopbaan- en vitaliteitscoach dat ik het antwoord weet en daar naar handel. Maar staat het huis van de schilder ook niet altijd het slechtst in de verf?

Ik begon om een fijn plan, met  doelen en daarbij horende acties op te stellen. Gezeten achter mijn laptop, in mijn werkkamer, starend door het raam naar buiten waar de zon uitbundig scheen.  En zo starend naar buiten, kwamen er nog meer vragen. Vragen die ik beantwoord wilde zien zoals:  wat ik wil, waar sta ik voor, wat voeg ik toe, waar ben ik goed in, hoe krijg ik energie. Etc. etc.

De aspecten van vitaliteit kwamen in me op en ik nam ze even met mijzelf door.  Een heel kort ja of nee op de vraag of ik tevreden ben over de aspecten beweging, slaap, voeding, stress, informatiestress,

zingeving, authenticiteit. De antwoorden: nee, ja, ja, nee (te weinig), ja, nee en ja.

Drie keer nee. Wat pak ik aan? Waar begin ik mee, waarmee kan ik een snel resultaat behalen, met welke kleine stap kan ik een begin maken om ook de andere aspecten van vitaliteit in beweging te zetten?

En dat was beweging. Letterlijk in beweging komen.

Dus pakte ik mijn fiets. En geloof me, de gelijkvloerse drempel van de garage was behoorlijk hoog. Ik deed het toch. Eerst nog mijn banden opgepompt. Muts op, handschoenen aan, want het was koud. Echt winter. En fietsen maar, zonder plan of richting, gewoon mijn neus achterna.

Na een tijdje merkte ik dat ik niet meer aan het nadenken was, maar kon genieten van de omgeving, de kou, van alles wat ik zag. Mijn hoofd werd leeg, mijn frustratie verdween. Zo kwam er ruimte voor creatieve ideeën. Een uur later wist ik precies wat ik ging doen. Onder andere deze blog schrijven.

Zo kon ik weer de conclusie trekken, als je ergens iets in beweging zet, volgt de rest vanzelf. Het gaat om die ene eerste stap, een kleine stap. In dit geval ging het om iets relatiefs kleins, vandaar ook dat het in korte tijd was opgelost (alhoewel dat ook niet altijd op gaat). Ook voor grotere zaken werkt dit, het gaat om wat je in beweging zet.

En ik was extra blij. Want juist voor mij geldt practice what you preach. Toch goed om te weten dat het nog werkt.  Werkt het bij jou ook?